Muzeum Patria Colbergiensis : Zwycięzcą jest HISTORIA!

Muzeum Kołobrzeskie „Patria Colbergiensis”

ul. Armii Krajowej 12, 78-100 Kołobrzeg

Kategoria: Historia miasta

„Życie nasze krótkie, jest zaledwie sekundą w długich godzinach przeszłości, dlaczegóż nie przedłużyć go sobie, uczestnicząc duchem w tak odmiennym od dzisiejszego życiu naszych praojców, zapuszczając się w niezbadany, a więc urokiem tajemniczości nęcący labirynt przeszłości…” Tymoteusz Łuniewski   Kolekcjonerstwo uzależnia. Im dalej brniemy w kreowanie i wypełnianie przestrzeni, tworząc zbiór zwany kolekcją, tym bardziej stajemy się jego niewolnikami. Angażujemy swój czas, w końcu swe życi [...]

  Po wielu wiekach osadnictwa wokół miejsca, w którym dziś usytuowane jest miasto, na prawie lubeckim ulokowano Kołobrzeg. Sygnatariuszami aktu nadania praw miejskich, dnia 23 maja 1255 roku, byli ówcześni władcy tej ziemi: książę pomorski Warcisław III i biskup kamieński Hermann von Gleichen. Miasto nad Parsętą otrzymało dwóch suzerenów: Gryfitów i biskupów kamieńskich. Władcy ziemi kołobrzeskiej ufundowali nowemu miastu olbrzymią pieczęć miejską, o średnicy aż 80 mm. Fundatorzy rzeczonej [...]

  W roku 1277, w wyniku zbycia przez księcia pomorskiego Barnima I, należącej do niego części ziemi kołobrzeskiej, na rzecz biskupa kamieńskiego, jedynym prawowitym właścicielem miasta stało się biskupstwo. Znalazło to swoje odzwierciedlenie w redukcji wyobrażeń napieczętnych. Od tego momentu środki uwierzytelniające pisma miejskie, używały tylko symboli biskupich. Dokumenty sporządzane w kancelariach miejskich były odtąd sygnowane napieczętnym znakiem heraldycznym, mówiącym o własności koś [...]

  W pierwszym kwartale szesnastego wieku, umieszczone w kołobrzeskim herbie, infuła biskupia i pastorały, najwyraźniej przestał zaspokajać ambicje mieszkańców Kołobrzegu. Pragnęli oni widzieć w godle miejskim, wyraźniejsze symbole swej samorządnej odrębności. Znalazło to swój wyraz w nowopowstałych znakach graficznych, umieszczonych obok używanych dotychczas pastorałów i infuły. Zawartość heraldyczna i epigraficzna nowopowstałego tłoka pieczęci były wynikiem przywileju herbowego, wystawione [...]

  Rewolucja kołobrzeska z 1524 roku jest doskonałym przykładem, ukazującym rosnącą siłę polityczną organizacji rzemieślniczych w mieście. Musiał się z nią liczyć nawet patrycjat. Z czasem sami rzemieślnicy zaczęli piastować różne funkcje w urzędach miejskich. Cechy rzemieślnicze rządziły się autonomicznie. Tworzone były przez wytwórców pracujących w tych samych lub pokrewnych zawodach. Ich głównym celem była obrona wspólnych interesów, wzajemna pomoc i kontrola. Posiadały własne regulaminy, [...]

  Gdy mistrz cechowy dostrzegł wśród zatrudnionych przez siebie czeladników tego, który posiada „znaczną ilość oleju w głowie” i „pracowite ręce”, które będą potrafiły utrzymać rodzinę i uznał go za godnego kandydata na swego przyszłego zięcia, proponował, by ten pretendował do miana mistrza. W tym celu, kandydat do zaszczytnej funkcji i ręki córki mistrza, otrzymywał „list urodzenia” – pismo zaświadczające z jakich warsztatów się wywodzi i ruszał w świat, by podnosić kwalifikacje w wyuczon [...]

fot. EM Cele religijne, tak samo jak gospodarcze, czy polityczne, nie były jedynymi, dla których rzemieślnicy łączyli się w organizacje. Nie mniej istotnym zadaniem stojącym przed wszystkimi cechami, była również obrona wyznaczonych obiektów fortyfikacji miejskiej. Każdej z gildii, przyporządkowana była brama, baszta lub chociażby furta, której miał cech bronić w razie potrzeby, wszystkimi dostępnymi środkami. Łożył też środki na jej utrzymanie. Stąd też nazwy poszczególnych obiektów obronnych, [...]

  Drugim pod względem powołania, po Gildii Solnej, cechem w mieście, był Dom Żeglarza. Otrzymał on statut w roku 1334, choć już w wieku XII kołobrzeskie jednostki pływające docierały do wysp Uznam i Rugii. Zawijali kołobrzeżanie również do krajów skandynawskich. Przedstawiciela swego Kołobrzeg wysłał na zjazd miast okręgu wendyjskiego, który się odbył w roku 1304, w Strzałowie. W roku 1361 stało się pełnoprawnym członkiem Ligii Hanzeatyckiej, średniowiecznego związku miast handlowych Europy [...]

  Obok wilkomów, sztandarów, tablic cechowych, świadczących o odrębności cechów i rządzeniu się przez nie własnymi statutami, były używane przez nie pieczęcie. Ponieważ organizacje rzemieślnicze funkcjonowały jako urzędy, na zgromadzeniach i posiedzeniach cechowych sporo czasu zajmowały różnorodne czynności prawne, a statuty zapełnione były wskazówkami odnośnie do ich wykonywania. Niezbędnym elementem podczas tych działań były znaki, które nadawały decyzjom odpowiednią rangę prawną. Odciśni [...]

Obiekt sfragistyczny pochodzący z początku XIX wieku. Nie posiada on, w przeciwieństwie do poprzednio prezentowanych egzemplarzy, opracowania graficznego tła, lecz tylko jednopłaszczyznową wypukłość. Reszta została wybrana wgłębnie, bez szczególnej dbałości o zachowanie rysunku wielopłaszczyznowego, jak to miało miejsce w pieczęciach wcześniej prezentowanych. Sposób wykonania tłoka ma ścisły związek z technicznymi możliwościami wykorzystania go w cechowej kancelarii. Przeznaczeniem tego rodzaju [...]